„Wilcza…” – patrzył w jej oczy, próżno szukając słów. Co miał jej powiedzieć? Oboje wiedzieli jakie ryzyko podejmuje, oboje wiedzieli, że ma małe szanse zarówno ona jak i reszta Odłamowców ujść z życiem i oboje wiedzieli, że to jedyna droga, by oddziały Szaena miały szansę się wycofać a nie dać się rozstrzelać.

Tańczący tyle chciał jej powiedzieć, ale czuł, że wszystkie słowa będą puste, niepotrzebne, więc tylko jej zasalutował. Odpowiedziała, delikatnie uśmiechnęła się, jakby chciała mu powiedzieć by się nie martwił…

„Wy też dużo ryzykujecie” – powiedziała tylko, odczytując z jego oczu poczucie winy, że ich tu zostawia – jeśli będziemy sami użyjemy naszej magii, nie ograniczając się. Mamy szansę.”

„Kogo chcesz przekonać siebie, czy mnie?” – spytał gorzko

„Do zobaczenia, Przyjacielu” – odpowiedziała tylko.

Wiedział, że patrzyła za nimi, gdy zaczynali zajmować pozycje, z których rozpoczną odwrót. „Przeżyje. On przeżyje, na pewno.” – odezwał się Kruczoskrzydły, podchodząc do niej. Blado uśmiechnęła się do niego.

Wilkołak popatrzył na swoich ludzi – raptem 7 osób. 7 osób, które ma powstrzymać kilkaset. Musiał liczyć się z tym, że przynajmniej niektórzy z atakujących będą odporni na moc Śmierci.

Poczekał aż oddziały Szaena i Tańczącego zaczną się cofać w rytm upiornego stacatto karabinów maszynowych, przerywanego czasem hukiem rozrywającego się pocisku wystrzeliwanego z przeciwpancernych dział. Wróg nie szczędził amunicji. Przeraźliwe wycie rakiet przelatujących nad nimi, by razić śmiercionośnym ładunkiem ich przyjaciół. Kruczoskrzydły czubkiem szabli nakreślił znak na ziemi, rozciął swoja dłonią. Krople krwi wsiąkające w gruz, przyzwanie. Śmierć zatańczyła na dłoniach, na broni Odłamowców, ciężkim całunem przykrywając atakujących. Zamilkły karabiny, nagła cicha zwielokrotniła huk wybuchających rakiet, wystrzeliwanych ze zbyt daleka, by moc rytuału mogła sięgnąć obsługę.

Issa zdążyła tylko gestem wskazać barierę, nim ta pękła zasypując wilkołaki nienawiścią wirów, nienawiścią tnącą srebrnymi ostrzami ich ciała. Każdy krok okupiony krwią, każdy ruch opłacany bólem. Zamazany znak wirem powietrza przesyconego okrucieństwem, rozwiewający się rytuał. Morze metalu, morze umierania…

„Zwiewamy!” – rozkaz Kruczoskrzydłego, niewykonalny rozkaz, gdy Wiry nie dają sięgnąć do Królestwa Śmierci.

„Issa, pomóż mi!” – warknął do dziewczyny. Ona potrząsnęła głową rozchlapując krew, która spływała jej po twarzy.

„Nie ma szans. Może gdzie indziej… Tam się nie dostaniemy.”

Jej słowa skończyły się przekleństwem gdy celna kula rozorała jej ramię.

Kruczoskrzydły doskoczył do niej, przez chwilę miał wrażenie, że dziewczyna traci przytomność, ale on z trudem dźwignęła się na kolana.

„Nie wychylaj się za osłonę, Iss!”

Tylko się uśmiechnęła, wstała otulona płaszczem swej mocy, osłonami wirującymi wokół niej i zawyła. Wilcze wycie dobywające z ludzkiego gardła, wycie przenikające ciało, sięgające w głąb duszy, przedziwna pieśń, na którą  żaden z wilków ni umiał pozostać obojętny. Czuli szalony przypływ sił, energii, tak niedorzeczny w połączeniu z ich poranionymi ciałami, czuli jak budzi się w nich płomień walki, wola walki, czuli jak unoszą ich skrzydła wolności… Słyszeli krzyki ze szturmujących ich oddziałów, krótkie serie wymiany ognia między niedawnymi towarzyszami broni. Ci oszukani nie mogli pozostać obojętni na Pieśń Wolności, na moc Anioła.

Szelest wielu kroków, szelest wielu oddechów, szept ubrań. Widma, widma kręgiem stanęły wokół Odłamowców. Armia upiorów, odpowiadająca na zew wolności, na wezwanie skrwawionego Anioła Wolności.

„Idziemy!” – rozkaz Issy.

Ruszyli, garstka poranionych, ledwo żywych wilków, dumnie choć z trudem idących i Armia Cieni osłaniająca ich.

„Chyba właśnie zasłużyłam na rozstrzelanie, jak Tanar to zobaczy…” – mruknęła Issa, chyba pod wrażeniem tego co dokonała – chciałam tylko by atakujący nas zawahali się… a nie ściągać tutaj tych co poginęli za wolność…”

„i nadal chcą za nią walczyć – dopowiedział Kruczoskrzydły – nie ściągnęłaś ich, sami odpowiedzieli na twoje wezwanie. Są tylko cieniami, wątpię by mieli wyraźne wspomnienia, raczej tylko pamiętają za co oddali życie, to tylko emanacje duchów… Ale ci, którym nadasz imiona, wyodrębnią się, uzyskają pewną autonomię. A co do rozstrzeliwania – wątpię czy ktoś tu jest aż tak nierozsądny by wydać wyrok na kogoś za kim stoi armia upiorów.” – mimo zmęczenia w jego głosie cień rozbawienia.

„Pani…” – jedno z widm podeszło do Issy – jesteś ranna, a ja jestem uzdrowicielem…”

„Zajmij się moimi ludźmi” – odpowiedziała, chwilę na niego popatrzyła, szary, wyblakły mundur, szarojasne oznaczenia nic nie mówiące, podobnie jak na półcienista twarz chłopaka.

„Alcyon” – odezwała się nagle

Strój uzdrowiciela pociemniał zielenią, opaska na ramieniu zaniebieszczyła się.

„dziękuję, Pani…”

Podszedł do jednego z ledwo idących wilków, by wspomóc go swoja energią, by swą magią zatamować krwotoki…

Znajome ściany otulone bluszczem, widoczne przez bramę utworzoną w ścianie huraganu.

Przekroczyli ją. Uzdrowiciele i lekarze wybiegli im na spotkanie, Issa gestem powstrzymała kogokolwiek by do niej podchodził. Odwróciła się do zgromadzonych Cieni.

„Witajcie…”- zanurzyła dłonie w sploty rytuału, odczytując w nich ich imiona. Apel poległych przywracający do życia. Setki imion, tytułów, stłumione cieniste barwy jaśniejące, ciemniejące, blask oczu jakby właśnie otworzonych po przebudzeniu.

‘To ją zabije…” – jedna, jedyna myśl Kruczoskrzydłego. Tego typu rytuał byłby niebezpieczny zawsze i zabójczy dla kogoś poranionego, wyczerpanego, tak jak ona… Ona zginie… Odepchnął Amimię, która zamierzała go opatrzyć, trwał wpatrując się w Issę, jakby wzrokiem chciał jej dodać sił, nie mogąc oderwać oczu od jej coraz bledszej twarzy, od strużki krwi spływającej z kącika jej warg. Ale nie mógł przerwać Rytuału… Mógł tylko bezsilnie patrzeć jak rośnie Odczyt na jego ukochaną.

Ostatni… to już ostatni… Zakończenie rytuału. Zachwiała się, rzucił się ku niej gotów ją złapać, nim dotknie ziemi, ale dziewczyna nie upadła, wyprostowała się. Kruczoskrzydły zastygł zdumiony gdy poczuł przysięgę składaną przez Cienie, gdy Widmowa Armia hojnie poiła swojego dowódcę swą energią, swymi świeżo obudzonymi uczuciami, ślubując jej wierność…